Zeven jaar geleden vindt op een kantoor met kamernummer vier een bijzondere ontmoeting plaats tussen twee moeders. De ene moeder vol met twijfels, zorgen en enig wantrouwen. De andere moeder vraagt zich gespannen af of zij het liefste wat de ander heeft, ooit kan aanvaarden. Wanneer de ene moeder aan de andere moeder vol trots een foto van haar tweejarige zoon heeft laten zien, is de basis voor vertrouwen gelegd. De andere moeder ziet haar trotse liefde en weet: dit komt goed, dit gaan we samen doen.

Door Marjan van de Linde, Trainer Pleegzorg Horizon

Zo begint zeven jaar geleden het verhaal van moeder Ritasha en pleegmoeder Darija. Ze praten over deze ontmoeting met elkaar aan de keukentafel van Darija. Het hele gezin heeft net pizza gegeten. Zoon Serranno is naar de voetbaltraining en zal later weer terugkomen. Tijd om met elkaar te praten over Serranno, het kind dat hen als moeders bindt.

Zowel Darija als Ritasha kunnen hun ontmoeting nog herinneren als de dag van gisteren. Ritasha moest om persoonlijke- en gezondheidsredenen de moeilijke maar onvermijdelijke keuze maken om Serranno ergens anders te laten opgroeien. ‘Een moeder wil dat haar kind veilig, vol liefde en gelukkig opgroeit en onbezorgd kind kan zijn. Daarom koos ik voor een pleeggezin voor hem.’

Een passend pleeggezin

Ritasha is ontzettend trots op haar zoon Serranno, een vrolijke, lieve en sportieve jongen. Ze houdt meer van hem dan wat ook ter wereld. ‘Ik wilde een pleeggezin voor Serranno dat ook echt bij hem zou passen. Een gezin wonend in een meer dorpse omgeving waar sport, school en vriendjes binnen handbereik zijn, maar vooral een lief en goed gezin dat heel veel van hem houdt. Dit laatste is heel goed gelukt,’ geeft Ritasha aan. ‘Ik was heel kritisch in het begin, maar deze pleegouders zijn de beste pleegouders voor Serranno en mij.’ In het pleeggezin heeft Serranno een oudere zus, die vijf jaar oud was toen Serranno bij hen kwam wonen en een jonger zusje van vier jaar. Hij is in alle opzichten hun broer.

Twee moeders

Serranno stapt de kamer in na zijn voetbaltraining en geeft Ritasha een knuffel en gaat lekker tegen haar aan zitten. Vol trots heeft hij met zijn Feyenoordband om zijn bovenarm gespeeld die hij eerder die dag van haar kreeg. Darija loopt met Serranno mee naar de douche en als hij straks in bed ligt zal Ritasha nog even een afscheidsknuffel komen geven. ‘Het is zichtbaar dat het voor Serranno de normaalste zaak van de wereld is dat zijn beide moeders hem knuffelen, aanmoedigen en hem aanspreken.

Mama Ri en mama Di

Serranno heeft een ‘mama Ri’ en een ‘mama Di’ en zo spreken ze inmiddels elkaar ook altijd aan. Ritasha geeft lachend aan dat zij elkaar eigenlijk nooit meer bij de voornaam noemen en dat zij in het gezin van Darija ook voor de zussen van Serranno al jaren mama Ri is. ‘Serranno is hartstikke verliefd en gek op zijn mama Di en dat is belangrijk voor hem.’

Unieke band

Darija vertelt dat zij bij de start van de pleegzorg benieuwd waren hoe de pleegzorg daadwerkelijk zou zijn en een ontmoeting met een ouder is dan heel spannend. ‘Je weet dat het voor een ouder het moeilijkst is en je wilt het zo goed mogelijk samen doen.’

Ritasha kon in het begin bijna niet geloven dat Darija echt zo aardig en lief was als ze overkwam. Er is dan wantrouwen dat naar bovenkomt. ‘Darija gaf al snel na de ontmoeting aan dat ik welkom was bij haar thuis om te zien waar mijn kind zou gaan wonen en slapen. Hierdoor voelde ik me geaccepteerd als moeder.’

Nog steeds voelt Ritasha zich bij het gezin van haar kind horen. ‘Ik ben vertrouwd hier en voel me hier welkom en thuis. ’ En zo zittend aan de tafel met elkaar is dat ook voelbaar. Darija vult aan dat de band die Serranno met zijn moeder heeft uniek is.’ Je merkt dat hier een onvoorwaardelijke bloedband is. Ook zijn oma en oom, de broer van Ritasha, zijn voor hem heel belangrijk. Dat is zijn familie en hij herkent zichzelf in hen.’

De zeven jaar dat Ritasha en Darija als moeders aan elkaar verbonden zijn, ervaren zij als een verrijking in hun levens met als stralend middelpunt Serranno. Op de vraag wat Darija betekent voor Ritasha antwoordt zij geëmotioneerd: ‘Darija en haar man zijn voor mij ontzettend belangrijk en zijn de liefdevolle pleegouders van Serranno. Ik kan me niet voorstellen hoe het geweest zou zijn als zij er niet waren.’ Darija: ‘En wat Ritasha voor mij betekent? ‘Ritasha is de moeder van mijn kind en hoort bij ons gezin. Ritasha houdt, net als ik, zielsveel van haar zoon.’ “Samen zijn wij moeders”.

Pleegzorg is een vorm van jeugdhulp waarbij een kind (tijdelijk) niet bij de eigen ouders woont, maar bij pleegouders. Horizon biedt pleegzorg in ZuidHolland en ondersteunt pleegkinderen, ouders en pleegouders. Ritascha en Darija delen hun verhaal in het opleidingstraject voor pleegouders bij Horizon. Meer weten over pleegzorg en wat u kunt betekenen voor een kind? Kijk op
www.horizon.eu/wordpleegouder

Dit artikel is ook te lezen op de website van de gemeente Gorinchem.