Knelpunten in de Jeugdzorg

Dat er serieuze knelpunten zijn in de Jeugdzorgsysteem, is onderhand wel duidelijk. Van alle kanten klinken de noodkreten. Pleegouders smeken om ondersteuning bij hun ingewikkelde taak. Psychiaters signaleren te kort aan psychiatrische kennis in de jeugdsector. Jeugdzorgwerkers zijn naarstig op zoek naar een veilige, langdurige stabiele plek voor de allerkwetsbaarsten onder ons; kinderen met ernstige psychiatrische- en gedragsproblematiek. Gemeenten zien het geld smelten als sneeuw voor de zon, en zoeken naar manieren om zorg zo slim en effectief mogelijk in te kopen. Wijkteams zoeken naar handvatten om te beslissen welke hulp aan welke gezinnen zou moeten worden toegekend. De regering probeert bij te sturen, met een actieplan voor de jeugd. Onderwijsmedewerkers zoeken dringend naar intensieve samenwerking met de zorg, om het toekomstperspectief van de kinderen zeker te stellen. Onderzoekers proberen middels onderzoek handvatten te bieden voor specifieke knelpunten in de praktijk. Actiegroepen en journalisten proberen de stem te zijn van hen die niet gehoord worden. Ouders voelen zich vaak niet gehoord, en zoeken naar iemand die naast te staat en hen mee laat beslissen in wat ze nu echt nodig hebben. En de jongeren tenslotte, zij zijn wanhopig op zoek naar perspectief, en vluchten soms in drugs, destructief gedrag, of raken depressief, met alle gevolgen van dien ….

 

Verborgen synergie

Dit zo opsommend lijkt het misschien dat we met onze rug tegen de muur staan, dat het systeem volkomen vast zit. Maar toen ik eens een nacht niet kon slapen, mijn hoofd maalde over de knelpunten van het leven, en ook de situatie in onze jeugdzorg langskwam, trof het me opeens als een bliksem. Als je goed kijkt –als je anders kijkt– ligt hier een enorme kans! Uit alle noodkreten klinkt een enorme passie voor de jeugdsector, voor de hulpverleners, de ouders en de jongeren. Dat verbindt ons, daarop kunnen we samenwerking bouwen, daar is ruimte voor synergie. Niet meer wijzen naar de ander, maar mèt de ander.

 

De psycholoog en de orthopedagoog

Maar hoe pakken we het dan aan? Ik hoor het je denken…Ik denk op dezelfde manier als waarop we gezinnen met complexe problematiek (willen) helpen: namelijk startend met een brede analyse van het hele systeem. Laat de psycholoog in ons op staan en aan de slag gaan met de jeugdsector. Waar liggen welke knelpunten op welke plek in de jeugdzorgketen? Waar houden de problemen elkaar in stand, wat werkt beschermend en wat versterkt elkaar negatief?

En daarna? Laten we het daarna overdragen aan de pedagoog in ons, die op zoek gaat naar praktische oplossingen voor de Problematische Ontstane Situatie (POS). Is vaak niet bekend hoe het netwerk eruit ziet van een aangemeld gezin? Laten we dan standaard een netwerkanalyses doen vòòrdat, of zodrà de hulp begint. Kunnen ouders niet goed voor hun kind zorgen, omdat er simpelweg geen geld is? Laten we altijd de financiële situatie van een gezin meewegen bij het bieden van hulp. Lopen behandelingen vaak vast omdat er een verborgen trauma aan de problematiek ten grondslag ligt? Laten we standaard screenen op de aanwezigheid van een trauma.

 

Actieplan 2.0

Laten we een grootschalige inventarisatie maken van alle knelpunten die ieder van ons signaleert op zijn of haar eigen terrein. Laten we onze krachten bundelen en het gehele jeugdzorgsysteem gezamenlijk onder de loep nemen. Van vroegtijdige signalering tot intensieve behandeling tot re-integratie. Met alle betrokkenen: ouders, jongeren, pleegouders, wijkteams, scholen, onderzoekers, overheid en hulpverleners uit alle sectoren. Om te komen tot een echt, gedragen, compleet, integraal en praktijkgericht actieplan 2.0.

Dit kan alleen als we elkaar meer gaan vertrouwen. Erop vertrouwen dat we allemaal hetzelfde doel voor ogen hebben: een goed, betaalbaar en efficiënt jeugdzorgstelsel voor iedereen!

 

Harmke Leloux

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *