Remy en haar zoons Marcello (12) en Matthias (14) wonen na drie jaar weer op het terrein van Harreveld. Na de eerste gezinsbehandeling werd het gezin herenigd. Nu dreigen ze opnieuw uit elkaar te vallen. Is gezinsbehandeling hun laatste strohalm?

De gezinsbehandeling is heel positief. Ze richten zich op wat ik kan, in plaats van te kijken naar wat ik fout doe’

Als mijn kinderen na deze behandeling worden weggehaald, dan ga ik ook niet terug naar Meddo. Want dat is de plek waar we samen gelukkig zijn geweest’, zegt Remy. Ze draait aan haar zwarte polsbandje met witte letters. Never. Lose. Hope.

Sinds anderhalve week is ze met haar jongens Marcello (12) en Matthias (14) terug in Harreveld. Ook dalmatiër Bas is mee. Na drie jaar zijn ze opnieuw in gezinsbehandeling. Maar deze keer staat Remy er anders in. Meer gespannen. De behandeling voelt als hun laatste kans.

Multiproblem

Het gezin heeft veel meegemaakt. In september 2008 werd Remy’s jongste dochter uit huis geplaatst, omdat het tweejarige meisje sondevoeding kreeg. De verdenking: ouders hebben het syndroom van Munchausen by Proxy. Niet veel later werden de jongens voor hun veiligheid uit huis geplaatst en kwam Remy in een blijf-van-mijn-lijfhuis . Anderhalf jaar later kreeg ze een eigen woning en binnen drie weken zaten de jongens weer thuis. Haar dochter Kathelijne niet. Enkele jaren later werd bekend dat ze Parkinson had en een dubbele hernia. Hierna volgde weer een telefoontje van jeugdzorg: ze zou niet meer voor haar jongens kunnen zorgen en haar zoons werden met spoed van school gehaald en in het MKT in Oostvoorne geplaatst. Het verhaal in een notendop.

Ik kreeg mijn moedergevoel terug

De eerste gezinsbehandeling voor Remy was een zege. ‘Ik haalde de jongens op in Oostvoorne en we waren voor het eerst weer als gezin bij elkaar in Harreveld. Mijn dochter bleef helaas in een pleeggezin. Bij Horizon kreeg ik mijn moedergevoel terug. Ik heb, voordat ik hier kwam, wel 20 gezinsvoogden gehad en allemaal vertelden ze me dat ik het niet goed deed. Op een gegeven moment geloofde ik niet meer in mezelf en dan sta je niet sterk tegenover je kinderen. Bij Horizon gaan ze samen met je aan de slag. Ze bepalen niet hoe je het moet doen, maar geven tips.’

‘Ze leerden me om regels en taken op papier te zetten en deze te handhaven. ‘Ze betrekken me bij de opvoeding en geven mij het gevoel dat ik er mag wezen voor mijn kinderen.’ De eerste gezinsbehandeling sluit ze positief af. De jongens mogen thuis blijven en ze besluiten te verhuizen naar Meddo, een plaatsje vlakbij Harreveld.

Maar na drie jaar heeft Remy een terugval. ‘Ik bleef vechten bij de rechter om Kathelijne ook thuis te krijgen. Hierdoor liet ik de regels los, en juist bij pubers die over de grens gaan moet je consequent zijn. Mijn jongste zoon werd steeds negatiever. Ik wist niet wat ik moest doen met zijn opmerkingen en belde naar Horizon. Omdat het ook lichamelijk met mij steeds slechter ging, hebben we afgesproken dat ik weer tijdelijk op Harreveld kwam wonen.’

Horizon leert me om standvastig te blijven

Ze zit in een speciale stoel aan de lange eettafel. Bas, de dikke dalmatiër, ligt aan haar voeten. Wonen op Harreveld voelt voor Remy als thuiskomen. ‘Het is zoiets moois om je moedergevoel terug te krijgen. Het probleem van een kind ligt vaak bij de ouder. Als jij dan je oudergevoel terug hebt en je staat in je kracht, dan verdwijnen de problemen van je kind als
sneeuw voor de zon. Het is bijna een wonder; Horizon krijgt dat voor elkaar. Ze leren me standvastig te blijven en mijn kinderen niet teveel te vertroetelen.’ Maar als de jongens dit keer niet voldoende meewerken worden ze uit huis geplaatst.

En die kans is aanwezig, denkt Remy. De jongens zijn niet alleen puberaal. Een deel van de behandeling draait om het verbeteren van de situatie met hun vader, en daar hebben zij geen zin in. ‘De jongens hebben geen leuke ervaring met hun vader. In de tussentijd dat ze geen contact hebben gehad, is het monster in hun hoofd een kilometer groot geworden. Als ze het nu over hun vader hebben zeggen ze letterlijk: ‘Oh, hij mag komen maar dan schiet ik hem neer.’ Dat is geen gezonde situatie. En dat weet ik uit ervaring, want ik heb mijn vader pas op mijn 23e leren kennen’, vertelt Remy.

Ouders willen het allerbeste voor hun kind

Anne, de gezinsbegeleider stapt de woonkamer binnen. Ze schenkt Cup-a-soup in haar mok en neemt met Remy de dag door. Ze ziet een positieve lijn in de gezinsbehandelingen. ‘Ik merk dat ouders zelfvertrouwen krijgen van een gezinsbehandeling. Ze hebben al zoveel meegemaakt dat ze elke vorm van hulp wantrouwen. En ze weten vaak niet meer hoe ze moeten opvoeden. Wij geloven dat elke ouder de intentie heeft om hun kind het allerbeste te geven. Wij ondersteunen hen daarbij’, vertelt ze. Remy: ‘De behandeling is daarom heel positief. Ze richten zich op wat ik kan, in plaats van te kijken naar wat ik fout doe.’ Over 10 weken zit de behandeling erop. Remy: ‘Ik hoop dat ik sterker uit deze behandeling kom, en dat ik sterk blijf. En ik hoop dat we met zijn drieën terug gaan naar ons huis in Meddo. Daar ga ik mijn best voor doen.’

Gedragswetenschapper Inger ter Huurne over Gezinsbehandeling

Inge ter Huurne werkt op Harreveld als gedragswetenschapper. Zij begeleidt gezinnen tijdens de gezinsbehandeling. Het gezin van Kim en Jamie was een professionele uitdaging, maar na zeven maanden intensieve begeleiding maken Jamie en Kim een enorme groei.

‘De gezinnen die we behandelen zijn vaak multiproblem gezinnen, waarbij het de vraag is of kinderen thuis kunnen wonen of uit huis geplaatst moeten worden. Bij de gezinsbehandeling laten wij ouders ervaren dat zij de spil zijn in een gezin. Wij zetten ouders terug in hun kracht. Dat doen we samen met hen. Onze visie is dat kinderen thuis horen op te groeien en dat elke ouder het beste wil voor zijn kind. Soms lukt dat niet altijd, daar helpen wij bij. Natuurlijk zijn de risico’s om gezinnen te behandelen soms ook fors. Bij Jamie en Kim moesten wij in het begin beoordelen of we de uitdaging van een gezinsbehandeling met kinderen durfden aan te gaan. Er was sprake van een persoonlijke ouderproblematiek, relatieproblematiek, agressie, verslaving en financiële problematiek.

Hulpverleners en wijkagenten kwamen niet bij Jamie en Kim binnen, en waren zelfs angstig voor escalaties met Jamie. Niet onterecht. Jamie was sterk gericht op directe behoeftebevrediging en hij was verbaal agressief, hij steeg binnen no time naar een spanningsniveau en dan moest iedereen wijken. Kim was daarbij gedwee en deed uit liefde alles voor Jamie.

Kim en Jamie gaven aan zich niet te herkennen in de relatieproblematiek. Wij hebben onze zorgen met hen gedeeld en hen gevraagd of ze samen met ons de uitdaging aan wilden gaan. Ook als dat zou betekenen dat zij dagelijks geconfronteerd zouden worden met kritische feedback, individuele therapie voor beide ouders en medicamenteuze ondersteuning voor Jamie. Ze zeiden ja, want ze wilden dolgraag weer met de tweeling terug naar huis.

Makkelijk was het voor hen niet, maar ze hebben niet opgegeven. Tijdens de zeven maanden gezinsbehandeling hebben Jamie en Kim een enorme groei laten zien, in hun rol als opvoeder maar nog meer in hun persoonlijke ontwikkeling en in relatie tot elkaar. Ouders kijken naar hun eigen handelen en hebben respect voor anderen. Jamie leerde omgaan met emoties en het reguleren van spanningen, en Kim herkende haar persoonlijke grenzen. Dit alles in het belang van dochters Stacy en Romy. Ze hebben laten zien dat zij goede opvoeders zijn en dat zij op een adequate wijze weten te vechten voor dat wat er echt toe doet.

De afgelopen vijf jaar zie ik dat meer gezinnen zoals die van Kim en Jamie met een positief advies naar huis uitstromen, in combinatie met ambulante hulpverlening. Gezinsbehandeling is intensiever, maar ook effectiever. Onze wens is om deze vorm van hulpverlening al eerder in het traject in te zetten om te voorkomen dat ouders meerdere faalervaringen opdoen binnen ambulante hulpverlening.’

MagGezien editie 2017

Remy haar verhaal staat in MagGezien editie 2017. Wil je meer lezen uit dit magazine van Horizon.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *