Blog 3 – Het raakt me

Ik wil natuurlijk beginnen met alle pleegouders nog een gelukkig nieuwjaar te wensen, maar met een titel als deze geeft dat toch een ander gevoel!

Ik heb het natuurlijk ook gelezen, gezien op het nieuws en pleegouders erover gehoord en ik schrik ervan, baal ervan en het raakt me. Het raakt me omdat dat hoe hard wij als pleegzorgwerkers ook ons best doen, hoe ik ook weet dat (gezins)voogden en overige betrokkenen het vuur uit de sloffen lopen. Het laat dingen niet sneller gaan, want ook wij lopen tegen ‘het systeem’ aan.

Wachtlijsten, steeds nieuwe werkers, geen passend aanbod, financiën (een x aantal uren per maand per kind, voelt zo niet goed!), buitenregionale hulp die niet van de grond komt door die financiën en ga zo maar door.

Maar het raakt mij nog meer omdat ik mij dan dus afvraag of ‘mijn pleegouders’ er naar mij toe ook zo over denken. Voelen zij zich niet gehoord en gesteund door mij? Het is mij namelijk recent overkomen hoor, dat pleegouders zijn gestopt omdat zij vonden dat ik hen onvoldoende had ondersteund wat betreft de problemen die zij ervoeren in het contact met hun pleegkind. Ik heb er last van gehad, want hen wel degelijk gehoord en serieus genomen, met de voogd achter hulp aangegaan, maar eer dat inderdaad van de grond kwam waren we twee maanden verder!

Had ik dan zelf meer kunnen betekenen in de tussentijd? Had ik het eerder moeten zien? Het is lastig, pleegouders zijn mijn inziens mensen die er vol voor gaan. Die zichzelf daarbij soms vergeten, niet voor niets aan pleegzorg zijn begonnen en niet willen opgeven. Dat maakt dat ze pas aan de bel trekken als er ook écht iets nodig is. Maar dat is soms ook al te laat. Want dan begint het.

Ik steun pleegouders in hun gevoelens en zoek daarom zo snel mogelijk contact met de (gezins)voogd om de noodklok te luiden (of met de gemeente in vrijwillige zaken). Ik heb gelukkig echt alleen maar bevlogen, geweldig passievolle collega’s van de jeugdbescherming en die nemen dit dan ook serieus en gaan aan de slag. Belletje hier, mailtje daar…maar helaas, wachtlijst zeker 3 maanden, nee dit kind past net niet binnen het aanbod en zo laat de hulp op zich wachten en ondertussen lopen in het pleeggezin de spanningen op.

Ik kan het niet mooier maken dan het is. Pleegouderschap kan loodzwaar zijn. Maar weet dat wij er alles aan doen om er wel voor jullie te zijn. Met een luisterend oor, adviezen, praktische ondersteuning waar dat kan (ja dan moeten we wel even een extra beschikking aanvragen i.v.m. de financiën, dat dan weer wel) en doorverwijzing waar nodig. Maar die lange adem, het geduld, vechtlust, vertrouwen hebben en nog mee geduld hebben kunnen we niet van jullie overnemen of jullie aanleren.

En weet je, wat soms voelt als ‘pappen en nathouden’ is nou eenmaal hoe het overal werkt; met een al maanden zeer been naar de dokter betekent vaak ook in eerste instantie toch nog maar een paracetamol, dan fysiotherapie, misschien nog de osteopaat en pas dan een scan. Ook dan is het soms te laat. Dat is verschrikkelijk, geloof me, ik kan erover meepraten helaas. Maar laten we met elkaar blijven kijken naar wat er wél kan en niet alleen klagen over wat er niet kan of goed gaat. En ook de mooie dingen blijven benoemen, de successen, de inzet van een ieder.

Ik vind mijn werk nog altijd heel mooi, ondanks de hindernissen. En hoop dat mensen die nadenken over het pleegouderschap zich niet laten afschrikken door dergelijke berichten. En ik hoop dat een ieder die dit leest en zich onvoldoende gesteund voelt, dat bespreekbaar maakt met zijn pleegzorgwerker en/of (gezins)voogd. Het is geen onwil, we dealen allemaal met onmacht.

Maar er samen mee dealen voelt hopelijk minder naar dan er alleen mee moeten dealen.

Lola