Pleegzorgwerker Lola blogt 

Blog 8 

Let’s talk about seks; seksuele voorlichting binnen het pleeggezin 

Het moest er een keer van komen dit onderwerp. Het is namelijk -letterlijk en figuurlijk- een ‘hot’ item. 

N.a.v. het rapport van de Commissie Samson (2012) zijn richtlijnen verscherpt, protocollen nieuw leven ingeblazen, aangescherpt of vernieuwd en zijn trainingen opgezet om werkers hierin mee te nemen. De inspectie ziet scherp toe op naleving van alle nieuwe afspraken en werkers voelen daardoor flink de druk om nauwgezet te rapporteren en het onderwerp goed ter sprake te brengen in de gesprekken met pleegouders en pleegkinderen.
Maar ja…zoveel mensen, zoveel ideeën hierover. En hoe goed we ook getraind worden in het gesprek hierover aangaan, er komt zoveel meer kijken bij hoe elke werker dit bespreekbaar maakt. 

Hoe ben je zelf opgevoed hierin? Kon er open over gesproken worden of werd er eigenlijk niet over gesproken? Hoe zijn eigen ervaringen op dit gebied? Speelt er een (geloofs)overtuiging mee bij jezelf? 

En ‘Noem het beestje bij de naam’…ik ken mensen die bij deze zin alleen al niet weten waar ze kijken moeten. 

Kortom, het is zo makkelijk allemaal niet in protocollen vast te leggen! 

En dan ben ik vrij opgevoed, kan ik het beestje prima bij de naam noemen, ben ik open in de opvoeding naar mijn eigen kinderen (niks is gek, alles mag gevraagd en besproken worden, we verzinnen samen namen voor hoe we ‘de beestjes’ willen noemen, maar bespreken ook de naam die het meestal gewoon heeft en wat dat dan betekent)…toch heb ook ik me de laatste training verbaast. 

Seksuele voorlichting kan namelijk het best zo voor het 12e levensjaar volledig gegeven zijn. 

Eh…u zegt wat? En hoe volledig hebben we het dan precies over?  

Mijn hoofd ging meteen op hol, tjee nog een jaar of 3 voor onze zoon, dan moet ik dus alles wel verteld hebben, pfoeh! Ik was al een eind op weg, maar toch! 

Maar ik geloof er wel in. Op jongere leeftijd zijn kinderen nog vrij van oordelen. Waar wij ‘op hol’ slaan bij het idee met onze kinderen te moeten praten over seks, blijken die kinderen in kwestie het meestal zo gek allemaal niet te vinden.  

Volwassenen kunnen trouwens vaak nog net wel het technische verhaal vertellen, van hoe de kindjes gemaakt en geboren worden, maar mag er ook aandacht zijn voor de andere kant? Namelijk dat we ook voor ons plezier vrijen 

En kan er dan ook gesproken worden over dat er fijn gevreeën kan worden met iemand met wie je niet gehuwd bent? Of met iemand van hetzelfde geslacht? Of met jezelf? 

Van pleegouders wordt verwacht dat ze, ondanks eventuele eigen opvattingen, anders zijnde opvattingen van pleegkinderen respecteren en ook daar dus over kunnen praten zonder oordeel. Maar dit is voor veel pleegouders niet makkelijk. Want ook zij nemen eigen opvattingen en overtuigingen nou eenmaal mee. 

En wat is onze rol als pleegzorgwerker in dit alles? 

Ik vind het nogal wat dat ik als -toch relatief vreemde voor de meeste pleegkinderen- dit onderwerp ook ter sprake hoor te brengen. 
En ook al doen we dat, laten we dus weten dat een pleegkind ook bij ons altijd terecht kan, dat we niks gek vinden, beestjes gewoon bij de naam noemen …voorkomen we dan daarmee dat er soms hele nare dingen gebeuren?  

Het is in ieder geval belangrijk goeie afspraken te maken met elkaar. Over hoe dit onderwerp besproken wordt. Door wie met wie? Wat zijn hierin grenzen en wensen? Maar ook wat zijn hierin wel echt eisen gesteld aan ons als werkers? 

Wat mij (en ik denk ook andere werkers) echt heeft geholpen is het vlaggensysteem.  

Google hier maar eens op en/ of lees https://bijonspleegzorg.nl/2015/04/laten-we-het-eens-over-seks-hebben/ 

Bespreek het onderwerp en dingen waar tegenaan wordt gelopen via dit systeem met de pleegzorgwerker, zodat je niet teveel in de emotie schiet. Want ik realiseer mij natuurlijk heel goed dat het doorlopen van een normale, gezonde seksuele ontwikkeling niet altijd is weggelegd voor (pleeg)kinderen. Dan is erover praten nog even een tikkeltje ingewikkelder en delicater. 

En weet dat er heel veel fijne boekjes over dit onderwerp zijn, zie een paar titels onderaan deze blog(Maar uiteraard is er zóveel te vinden online, dus google ook hier op eigen voorkeur en er is vast iets wat bij u en het pleegkind past) 

Dan ben je het eventuele gestuntel over wanneer je zoiets nou ter sprake bent alvast voor.  

Het wordt dan ‘gewoon’ een boekje voor het slapen gaan of uit school op de bank. 

Of voor pubers een boek om nonchalant ergens neer te leggen waar ze er zelf -op een zelf gekozen moment en een zelf gekozen veilige plek- in kunnen kijken. 

Hoop ik dat ik met deze blog weer stof tot nadenken heb gegeven en u in gesprek met uw pleegzorgwerker komt tot een goede manier van het bespreken van dit onderwerp. 

En weet dat u met vragen altijd bij ons terecht kunt 😉 

Lola.  

  • Alle boeken van auteur Sanderijn van der Doef (‘Ben jij ook op mij?’, ‘het puberboek’, ‘NEE!’ of ‘ik vind jou lief’) 
  • Wat gewaagder voor de (pre)pubers: ‘Dokter Corrie geeft antwoord’ van Niki Padidar  
  • Katharina von der Gathen ‘dus jij en mama hebben het gedaan?’ 
  • Sensoa Vlaggensysteem: Set: boek en kaartenset in opbergmap E. Frans, T. Franck