Blog 1 – Mijn eerste blog

Poeh, mijn eerste blog, wat ontzettend leuk! Al sinds ik pleegzorgwerker ben zitten er zoveel verhalen in mijn hoofd dat ik al eens bedacht had een boek te schrijven, maar ja, dat wordt met de wet op de privacy wel erg ingewikkeld. Want die leuke pleegmoeder met maar liefst 4 (bijna) puberpleegkinderen weet natuurlijk meteen dat ik haar bedoel. Laat staan dat ik kan schrijven over een boze vader in een van mijn zaken.

Dus al stak ik mijn vinger al in de lucht voordat het woord bloggen genoemd was…eenmaal van start vind ik het ook wel spannend. Wat mag ik nu wel en niet schrijven?
Hoe ga ik mij bijvoorbeeld voorstellen, in verband met mijn eigen privacy?

Nou, laat ik dan maar gewoon zeggen dat ik een dame van middelbare leeftijd ben (oh wat klinkt dat erg!) die nu bijna 5 jaar bij pleegzorg werkt en daar nog elke dag blij mee is.
Wat ik er dan zo leuk aan vind vragen mensen mij vaak, want meestal wordt het werk omschreven als ‘heftig’.
En ja dat is het soms ook, maar het is zoveel meer!

Het is met heel veel verschillende mensen samenwerken; jeugdigen en tegenwoordig ook jong volwassenen, ouders, pleegouders, (gezins)voogden, leraren, therapeuten, advocaten… elke dag is anders, elke dag is een uitdaging. En de grootste uitdaging voor mij is ‘kan ik ondanks alles wat er soms speelt, met iedereen in gesprek blijven?’ en vanuit respect met de ander praten, begrip hebben voor wat is meegemaakt, niet oordelen? Dan zie je zoveel meer dan een ‘slechte’ ouder (er zijn gelukkig maar weinig echt slechte mensen!), die dwarse puber of die betweterige pleegouder. Dan zie je bezorgdheid, wanhoop, liefde, angst, zorgzaamheid, een roep om hulp, om gehoord te worden…
Dat er daarnaast ook nog heel veel gelachen kan worden is natuurlijk ook heel belangrijk.

Ja, ik hou van mijn werk!

Lola