Blog 5 – Kwetsbaar

Ik ben het even helemaal kwijt. Mijn inspiratie voor een blog. Maar goed dat ik geen deadlines heb voor tijdschriften of kranten, want ik zou dus genadeloos door de mand vallen. ‘So far mijn gedroomde carrière als blogger.’

Waardoor ik het kwijt ben?

Het is een heftige tijd geweest. Mijn moeder was al anderhalf jaar ernstig ziek, maar is onlangs komen te overlijden (‘so far mijn anonimiteit…’ ), mijn partner had een tijd geen werk door corona…überhaupt corona…pfft toch ook wel meer impact dan ik eerst had gedacht!!

En dus bevind ik mij ineens in een fase waarin ik op werkgebied niet geheel kan geven wat ik normaal zou willen en kunnen geven. Aan steun, advies en begeleiding. Aan beschikbaar zijn. Aan überhaupt volledig aanwezig zijn. En als ik wel aanwezig ben merk ik dat ik nog niet geheel geconcentreerd ben, vergeetachtig nog hier en daar.

Het voelt -ook al weet ik beter- als een excuus. Een excuus wat ik niet wil gebruiken tegenover cliënten. Maar waarvan ik tegelijk ook vind dat het er mag zijn.

Eerder is een soortgelijk onderwerp ter sprake gekomen tijdens onze intervisie. Over wat je wel en niet deelt over je eigen leven, over eigen gevoelens. Over je kwetsbaar opstellen.

De een is er duidelijk in en deelt niks. Werk is werk, privé is privé. En misschien word ik na deze blog wel op het matje geroepen, maarre…ik kan dat dus niet.

Tegenover een pleegmoeder zitten die ik al jaren ken en dan vertellen dat ik de komende tijd minder beschikbaar zal zijn door ‘privé omstandigheden’ en het dan daarbij laten. Ik weet van veel mensen heel veel over hun privé, meer dan ze misschien lief is, is het dan erg dat ik met sommigen een stukje van het mijne deel?

Maar natuurlijk stel ik mijzelf ook de vraag waar dan de grens ligt. Als een pleegmoeder mij opbiecht dat zij en haar man qua opvoeding niet op een lijn staan en ze hem wel eens achter het behang kan plakken, hoor ik mezelf zeggen dat ook wij thuis zo onze meningsverschillen hebben af en toe en ik haar gevoel goed herken. We hebben erom gelachen, die pleegmoeder en ik, en voelden ons even verbonden in heel normaal.

Soms vertel ik pleegouders over mijn eigen pittige meisje van 6, waar we het vrijwel dagelijks flink mee te stellen hebben. Geen trauma, geen hechtingsproblematiek…gewoon een pittig ding met een eigen wil en soms echt vreselijk onhebbelijk gedrag richting met name haar broer. Ik merk dat het pleegouders soms weer even met beide benen op de grond zet, dat zij weer even beseffen dat niet alle gedrag te herleiden is tot iets wat vroeger gebeurd zou zijn. Zonder daarmee te willen bagatelliseren hoe ingewikkeld het kan zijn, maar wel om ook soms ‘het normale’ te willen delen.

Is dit acceptabel of ga ik te ver? Kan je hier een duidelijke grens in stellen?

Ik ben mij in het werk zeer bewust van mijn professionaliteit, van de afhankelijkheid die er kan zijn. Van het ‘gevaar’ wat er kan schuilen in het te betrokken zijn. En toch denk ik dat een stukje menselijkheid moet kunnen, er oprechte betrokkenheid moet zijn.

En dus is het zo erg niet denk ik, die opkomende traan als ik een heel verdrietige pleegmoeder tegenover mij heb, een kaartje sturen aan die pleegmoeder van wie ik weet dat ze door een heel moeilijke tijd gaat, een pleegkind vertellen over een eigen ervaring als puber zodat je hem kan helpen in zijn worsteling nu.

Ik ben benieuwd naar jullie reacties.

En zo was er vandaag dan toch zomaar weer een blog geschreven. Ik kan jullie overigens wegens privé omstandigheden niet beloven dat er volgende maand weer eentje is.

Lola